Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Талкачот прв дел

  Во еден метежен град, каде богатите со своите кочии брзаат низ тесните улици, а сиромашните едвај наоѓаат засолниште, живее човек кого сите го нарекуваат Талкачот. Никој не го знае неговото вистинско име. Носи стара наметка, и секогаш оди со наведната глава, како сенка што никогаш не се задржува долго на едно место. Еден ден, богатиот господин Ставре – познат по својата гордост и студено срце – случајно налетува на Талкачот пред чаршијата. Со поглед полн со презир му вели: „Тргни ми се од патот, скитнику! Вашата валканост не треба да се меша со нашата чест.“ Талкачот молчи и продолжува, без да му одговори. Но истиот ден, судбината подготвува нешто друго. Малку подоцна, ќерката на господинот – младата Елена – играјќи покрај реката, ненадејно се лизга и паѓа во водата. Паниката брзо се шири, но никој не се осмелува да скокне. Само еден човек не двоумеше. Талкачот, без збор, скокнува во реката, ја фаќа девојката и ја извлекува на брегот. Елена кашла, но е жива. Толпата гледа зачудено. Господинот Ставре трча и ја прегрнува својата ќерка, а потоа, со треперлив глас, му се обраќа на својот спасител: „Човеку… простувај ми. Ја спасивте најскапоцената душа во мојот живот. Се обратив кон вас со презир, а вие ми дадовте живот. Кажете ми, барем, како се викате?“ Талкачот го погледна право в очи. Во неговите очи немаше ни гордост, ни гнев, туку мир и тишина што доаѓаат само од човек кој одамна научил што е светот. „Името не е важно,“ рече тивко. „Запомнете само дека оној кого го презираш денес, може да биде твој спасител утре.“ И без да додаде ништо повеќе, се изгуби во тесните улички на градот, како сенка што никогаш не остава трага. А Ставре остана нем, држејќи ја ќерката во рацете. За првпат во животот ја почувствува тежината на своите зборови и срамот од сопствената гордост. Од тој ден, низ градот почна да кружи приказната за „Човекот Талкач“ – непознат спасител кој не бара ништо за возврат, ни име, ни чест, ни слава. Само спомен дека добрината може да се најде таму каде најмалку ја очекуваш. https://makgrom.blogspot.com/2025/09/2.html



Продолжува: 2 дел
⚔️ Сподели ја оваа објава:
© Mak Grom — Духот на Македонија

Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата