makgrom

Охрид, есента 1942 година ​ Сонцето веќе паѓаше зад планината, бојосувајќи го езерото во боја на умерено вино, но внатре во меаната на Коста „Чолакот“ мирисаше на пржен крап, лук и тутун. На масата во аголот, покрај малите прозорчиња со решетки од ковано железо, седеше мајстор Наум — бакал со остро око и уште поостра мисла. На масната мушама беа преостанатите коски од рибата, главица кромид пресечена на четири и едно грне со локално црвено вино. ​Наум ги хранеше своите двајца чираци, Ило и Трајче. Момчиња од по осумнаесет години, со раце зацрнети од носење гајби и работа по магацините, но со очи гладни за нешто многу поголемо од парче леб. ​– Ви велам јас, не бидете слепи при очи! – Наум ја тресна празната чашка од ракија на масата, придушувајќи го гласот за да не го чујат од шалтерот. – Овие што дојдоа со камионите, со перјата на капите и со бугарските чиновници зад нив... мислите за наше добро се тука? Пак ја прекројуваат нивата. Исто како во Берлин што ни ја прекроија дедовската ...

  Сонцето веќе силно печеше над Дојран, но под дебелата платнена тенда на терасата ветрето од езерото носеше пријатна свежина. На масата, меѓу нив, две испотени чаши со ладно пиво полека оставаа влажни кругови на дрвото. Езерото беше мирно, како огромно мазно огледало во кое се прелеваше синилото на небото. ​Илија ја подигна чашата, ја погледна капката што се слеваше по ладното стакло и ја започна нишката што со часови им ги брануваше мислите. ​– Гледај ја капкава, Марко – рече Илија, покажувајќи со прстот. – Совршена мала сфера. Сама по себе се закривила, како мал свет во просторот. Нели е тоа доказ дека густината ја оформува материјата одвнатре? ​Марко се насмевна, ја зеде својата чаша и го погледна езерото пред нив. ​– Фасцинантно е, Илија. Капката изгледа како да го закривува просторот, ама тоа е само илузија на нејзините молекули, нејзиниот внатрешен напон кој ја држи заедно. Но, твојата интуиција е на право место. Ако зборуваме за вистинското закривување, за она што го тв...