Планината што го Голта Шепотот

 Планината што го Голта Шепотот

Постои една планина во Македонија што луѓето ретко ја споменуваат, а уште поретко се осмелуваат да ја именуваат. Не затоа што е скриена — туку затоа што тие што ја виделе, не сакаат повторно да зборуваат за неа.

Селаните од долината велат дека планината има душа. Но душа што слуша, а не секогаш простува.

Младиот Стојан, љубопитен и одважен, пораснал гледајќи во нејзиниот врв обвиткан со магла. За него, тоа не била планина — туку повик. Еден ден решил да се искачи, иако старците го предупредиле:

„Не зборувај многу таму, момче. Планината ги чува сите зборови што ќе ѝ ги кажеш.“

Стојан се насмеал. Како ли може камен да го зграпчи зборот? Но колку повисоко се искачувал, толку тишината станувала потешка. Дури и ветерот како да чекал нешто.

На половина пат, застана да здивне и — за да ја разбие тишината — гласно рече:

„Лесно е ова! Селаните само се плашат!“

Но веднаш потоа се случи нешто чудно. Гласот го слушна само еднаш — и потоа исчезна. Нема одек, нема ехо. Како да никогаш не проговорил.

Срцето му зачука побрзо. Продолжи нагоре, но веќе внимателно, без глас. На врвот го дочека глетка што не се зборува со зборови — небото како да се спуштило, а облаците ја гушнале земјата како заклетва.

Стојан конечно прошепоти:

„Преубаво е…“

И повторно — ништо. Ветрот го зеде шепотот и го проголта во длабочините на маглата.

Тогаш ја разбра приказната на старите. Планината не е чудовиште. Таа е чувар.

Чувар на сè што луѓето несмислено кажуваат. На празни зборови. На викање без мисла.

Кога се врати во селото, повеќе не зборуваше многу. Не затоа што се плашеше — туку затоа што научи.

Секоја мисла има тежина.

Секој збор има цена.

А некои планини ги чуваат засекогаш.