Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Сенката на Камениот Стражар

 Сенката на Камениот Стражар





Секогаш кога ќе зајде сонцето над македонските планини, тишината почнува да зборува. Велат дека ноќта најдобро ги чува приказните што народот одамна ги заборавил… или само престанал да ги слуша.


Во едно село, живеел старец по име Видан. Сите го знаеле по мудроста што не се учи од книги, туку од патеки истапкани од генерации пред него. Една вечер, додека седел пред огништето со својот внук Јован, му раскажал нешто што не смеело да се запише на хартија… барем така мислеле старите.


„Јоване,“ рече Видан со пригушен глас, „ја гледаш ли ја онаа карпа што стои над селото? Не е само камен. Тоа е Стражар. Му е дадена задача да нè чува — но само додека ние се сеќаваме на вистината.“


Јован се намршти. „Која вистина?“


Старецот го погледна право во очи.


„Дека сè што гледаш е живо. И дека земјата секогаш ги брани оние што ја почитуваат.“


Потоа му ја раскажа тајната што во селото се пренесувала шепотејќи:


Пред многу векови, од некои други непознати планини слегле темни посетители. Нивните очи биле без боја, а нивниот чекор — без звук. Сакале да ја загаснат светлината на огништата, да ги разделат луѓето и да го избришат споменот од нивната татковина. Но тогаш, во најцрниот миг, планината се затресла. Од нејзиното срце се издигнал гигант од камен — истиот тој што и денес стои над селото. Со еден чекор ги протерал темните суштества и повторно донел мир.


„Но,“ продолжи Видан, „секој мир е кревок. Ако луѓето заборават кому должат благодарност… Стражарот може да заспие.“


Јован проголта плунка. Издишал тивко и погледнал кон каменот што од темнината изгледал како да го набљудува.


„Дедо… мислиш ли дека сè уште е буден?“


Старецот се насмевна со таа тага што ја носат мудрите.


„Зависи од нас, момче. Од тоа дали ќе ги чуваме приказните… или ќе ги оставиме да исчезнат како чад што го носи ветерот.“




Од тогаш, секоја вечер кога ќе го здогледа „камениот стражар“, Јован си ја повторува старата вистина:

Додека има некој да раскажува — Македонија живее.


Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата