Во старо време, во времето кога уште шеташе голема војска низ земјата, живееше еден кутар Келеш. Ниту куќа имаше, ниту стока, а за мрзлив – по мрзлив од него немаше. Цел ден ќе си лежеше под сенка, ќе си фаќаше сеир и ќе чекаше некој нешто да му даде.
Еден ден, некако се докопа до едно грне со мармалад. Си лапна слатко, си ги излижа прстите, па си легна да прилегне под тремот. Арно ама, мирисот на благиот мармалад донесе цел рој муви. Му зуеја над глава, му лазеа по носот, сè додека на Келешот не му пукна филмот. Зема еден партал, замавна со раката низ воздухот и – трас! – мавна право по мармаладот каде што беа собрани мувите.
Се разбуди Келешот, погледна што направил и почна да ги брои со прстот:
– Една, две, три, четири... дваесет и девет, триесет...
Понатаму кутриот не знаеше да брои. Му се заплетка јазикот, па за да не се мачи, од триесет скокна директно на сто:
– ...иии, сто! Сто души со еден удар отепав! – викна Келешот на цел глас, фалејќи се сам пред себе.
Во тој момент, по патот крај куќата случајно поминуваше еден голем, богат Турчин, градски големец. Кога го слушна Келешот како вика дека утепал сто души со еден удар, Турчинот се пресече од страв. Погледна наоколу, виде еден никаков, ќелав човек, ама си рече: „Овој ќе да е некој невиден и страшен јунак штом со еден замав кутнал стотина!“
Припази понизно Турчинот, му се поклони и со тивок глас го праша:
– А бре, јунаку... А каде се тие стоте што ги утепа?
Келешот, без воопшто да му ја мисли, му ја покажа чергата на подот и му вика:
– Ене ги, сега ги закопав под земја, овде под чергава!
Турчинот подголтна, ја погледна чергата и во главата почна да пресметува каква огромна масовна гробница треба за сто мажишта. Си помисли: „Мајко моја! Па уште ни пладне не поминало, а овој сам со свои раце ископал толкава дупка, ги затрупал сите и уште има сила да седи и да зборува!“
Целосно преплашен од „силата“ на Келешот, големецот реши веднаш да му се додвори за да си ја спаси главата. Го покани понизно на гости во неговите сараи, му постави богати трпези, па дури и му ја понуди ќерка си за жена, само за да го има овој „страшен јунак“ на своја страна.
Келешот си ја прифати играта. Отиде во палатата, се ожени за убавата девојка и седна на чело на масата кај најбогатиот Турчин. Но, Келешот си ја знаеше својата мака – знаеше дека ако прозбори, веднаш ќе сфатат дека ниту знае да брои како што треба, ниту некогаш видел војска. Затоа, од тој момент, па сè до крајот на приказната, Келешот само си присуствуваше. Му носеа јадење – тој си јадеше; му носеа пиење – тој си пиеше. Си молчеше, си ги гледаше другите и збор не изустуваше.
По некое време, Турчинот некако дознал дека тие „сто души“ под чергата всушност не биле никакви војници, туку обични муви настрадани во мармалад. Му паднало тешко, ама веќе било доцна – свадбата поминала, а ќерката му била мажена за обичен, сиромашен овчар.
За да го скрие големиот срам пред светот и да не му се смеат луѓето дека испаднал будала, Турчинот наредил да се направи една голема, украсена табла. Ја закачил на портата, а на неа со златни букви напишал: „Овде живее Келешот што утепа сто души со еден удар!“
На тоа што пишувало на таблата никој во чаршијата не му верувал, ама работата веќе била завршена. Ќерката си остана жена на Келешот, а тој си продолжуваше да си молчи во свилените одаи, уживајќи во богатиот живот што му го донесоа неговите триесет и неколку муви.
Comments
Post a Comment
коментар: