Во срцето на Старата чаршија, кај берберот мајстор Ристе, секогаш беше погласно отколку на пазарот. Ристе не само што стрижеше, туку и „преведуваше“ од сите светски јазици на чист чаршиски жаргон.
Еден ден, во дуќанот влегува Трпе — локалниот мераклија за дебати и човек што сака да помине „најевтино“ во животот.
— „Мајстор Ристе,“ вели Трпе, седејќи на столот, „гледам си ставил натпис на вратата: 'Денес се плаќа, утре е гратис'. Значи ли тоа дека ако дојдам утре, нема да ми земеш ни денар?“
Ристе, со ножиците во рака, само се насмевна под мустаќот и му одговори:
— „Точно така, Трпе мој. Кој ќе дојде 'утре', за него е чест од куќата.“
Трпе си ја плати фризурата (со малку кукање за цената) и си замина со план во главата. Цела вечер не спиеше, чекајќи го големиот попуст.
Следното утро, уште не се отвориле ќепенците, Трпе прв пред дуќан. Влегува внатре со насмевка од уво до уво:
— „Еве ме мајсторе! Денес е тоа 'утре' од вчера. Стрижи ме сега, па да си одиме по работа!“
Ристе полека го наметна со чаршафот, му ја на сапуни четката и смирено му покажа со прст кон истиот натпис на вратата:
„Денес се плаќа, утре е гратис.“
— „Ама мајсторе, ова го пишуваше и вчера!“ — викна Трпе.
— „Е па, Трпе,“ рече Ристе со филозофски мир, „прочитај убаво. Пак пишува истото. Ти си дошол 'денес'. Кога ќе дојдеш 'утре', тогаш ќе биде без пари. Ама работата е што, кога и да дојдеш, секогаш е 'денес'!“
Поука на чаршијата:
Во чаршијата, времето е релативна работа, ама кешот е секогаш апсолутен. Ако сакаш нешто гратис, најдобро е да си го донесеш од дома!