Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Келешот, чашката ракија и месечината

 

Келешот, чашката ракија и месечината

​Една вечер, Келешот се враќал уморен од работа и решил да се почести. Влегол во гостилницата на чорбаџијата (истиот, скржавиот), и побарал една чашка ракија.


​Ракијата била одлична, но многу скапа. Келешот ја испил, се чувствувал подобро, но тогаш сфатил дека нема пари да ја плати.

​Чорбаџијата, кој будно го следел, веднаш дошол до неговата маса.

​„Е, Келеш! Плати ја ракијата! Или знаеш што те чека!“

​Келешот, кој се сетил дека има нула денари во џебот, станал многу вознемирен. Тогаш, погледнал низ прозорецот. Надвор, на црното небо, силно светлела полната месечина.

​Келешот го погледнал Чорбаџијата со најсериозното лице што можел да го направи.

​„Чорбаџијо“, рекол Келешот. „Јас сум чесен човек. Ќе ти платам веднаш! Само дај ми ја сметката, но не во пари.“

​Чорбаџијата се зачудил. „Што зборуваш? Како ќе платиш, со камења?“

​Келешот покажал со прстот кон полната месечина.

​„Јас ти плаќам со светлината од месечината! Ти ја пиев ракијата под нејзината светлина, така што светлината е твоја! Тоа е исто како да си зел пари!“

​Чорбаџијата и гостите почнале да се смеат на глас.

​„Ах, Келеш! Ти си навистина најголемиот глупак на Мариово! Дали мислиш дека можам да ја ставам месечината во каса? Плати веднаш!“

​„Добро!“, рекол Келешот, станувајќи. „Ако не сакаш плаќање со месечина, тогаш да ти платам со звук!“

​Келешот ја зел чашката од ракијата, ја превртел на масата и со тоа направил: ЅВРЦ! – звук како од паричка што паѓа на дрво.

​„Еве, чорбаџијо!“, рекол Келешот. „Слушна? Тоа беше звукот на парите! Ти ја даде најчистата ракија за мојте пари, па ти го давам најчистиот звук на парите за тојата ракија!“

​Чорбаџијата збеснал, но гостите почнале да аплаудираат.

​„Тепај го! Тој те надмудри!“, викале тие.

​Чорбаџијата, засрамен пред гостите, не можел да го истепа Келешот, а уште помалку да го натера да плати со вистински пари. Тој само одмавнал со раката.

​„Оди си, Келеш! Ти си луд! Но, ако те фатам пак да ми плаќаш со звуци, ќе ти го земам палтото!“

​Келешот си заминал, насмеан и задоволен, со топол стомак и чист џеб.

Понекогаш, најдобар начин да се победи алчноста и скржавоста не е со пари или со сила, туку со хумор и неочекувана, апсурдна логика. Заспијте со мислата дека звукот на парите е исто толку добар колку и самите пари, ако знаете како да го употребите!



Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата