Skip to main content

Апостол и евангелист Матеј

 

 Цариникот Матеј

​ 

  • ​Матеј се нарекувал и Левиј, синот на Алфеј. Името Матеј значи „Дар од Господ“. Неговиот татко, Алфеј, се споменува и како татко на другиот апостол, Јаков (понекогаш наречен Јаков Алфеев), што би значело дека тие можеби биле браќа, иако ова не е потврдено со сигурност.
  • ​ Работел во Капернаум, град на северниот брег на Галилејското Езеро. Капернаум бил важна раскрсница и трговски центар, што го правело идеален за собирање даноци.
  • ​ Матеј не бил само обичен даночник. Тој бил цариник кој собирал даноци за римската окупаторска власт, или најверојатно за Ирод Антипа, кој бил римски вазал-тетрарх. Тие собирале патарини за стока, даноци за земја и други такси.

​Професијата цариник во Јудеја од 1 век имала длабоки верски и социјални импликации:

  • ​ Соработката со Римјаните била гледана како предавство на еврејскиот народ и на нивниот Бог. Цариниците биле исклучени од синагогите и се сметале за „нечисти“ и „грешници“ – полоши дури и од проститутките. Побожните Евреи, особено фарисеите, избегнувале секаков контакт со нив, сметајќи дека контактот води кон ритуално нечистотија.
  • ​Системот дозволувал цариниците да наплатуваат сума поголема од официјално определената (маргина), која ја задржувале за себе. Ова довело до широко распространета корупција, што дополнително ја зацврстило омразата кон нив.
  • ​Иако омразени, цариниците честопати биле богати поради нивната можност да изнудуваат пари. Матеј, кога го напуштил својот живот, оставил зад себе значително богатство.

​Оваа позадина го прави моментот на неговиот повик еден од најмоќните во Евангелијата.

  • ​ Матеј седел на царинарницата (канцеларијата за наплата), извршувајќи ја својата работа.
  • ​Исус, поминувајќи низ Капернаум, го здогледува и едноставно му вели: „Врви по Мене!“ (Матеј 9:9; Марко 2:14; Лука 5:27).
  • Во сите синоптички Евангелија, неговата реакција е иста: веднаш стана и тргна по Него. Ова зборува за моќта на Исусовиот авторитет и за подготвеноста на Матеј да ја остави својата удобна, но морално пропадната егзистенција.



2. Гозбата во Домот на Матеј

​Откако Матеј го прифатил повикот, тој сакал да ја прослави својата преобразба и да им оддаде чест на својот нов Учител.

  • Голема Гозба: Матеј приредил „голема гозба“ (Лука 5:29) во својот дом во Капернаум. Со оглед на неговата финансиска состојба како цариник, ова веројатно бил многу раскошен оброк.
  • Гости: Покрај Исус и Неговите ученици, Матеј ги поканил и луѓето од неговиот социјален круг: други цариници и „грешници“ (Лука 5:29-30). Тој сакал неговите пријатели и колеги, кои биле соочени со истата стигма, да се сретнат со Личноста која му понудила нов почеток.

​Реакцијата на Религиозните Водачи

​Присуството на Исус меѓу ваквите луѓе веднаш предизвикало скандал.

  • Факт на Саботажа: Кога фарисеите и нивните книжници ги виделе Исус и Неговите ученици како јадат и пијат со цариници и грешници, тие се сопнале.
  • Прашањето до Учениците: Наместо директно да Го прашаат Исус, тие се обратиле кон Неговите ученици со осудувачко прашање: „Зошто вашиот Учител јаде и пие со цариници и грешници?“ (Матеј 9:11).
  • Верски Приговори: Според нивното толкување на Законот и ритуалната чистота, седењето и јадењето со нечисти луѓе значело дека и самите тие се контаминирани. За фарисеите, Исус, кој се претставувал како праведник, требало да ги избегнува овие луѓе.

​Исусовиот Одговор (Клучна Поука)

​Исус, откако го слушнал прашањето, им дал еден од најважните одговори за смислата на Неговата мисија:

​„Не им треба лекар на здравите, туку на болните.“

​„Одете и научете што значи: Милост сакам, а не жртва (цитат од Осија 6:6). Зашто, Јас не дојдов да ги повикам праведните, туку грешниците на покајание.“ (Матеј 9:12-13)


​Оваа изјава јасно ја дефинира Неговата цел:

  1. Божјата Милост е за сите: Исус покажал дека Божјиот повик е универзален и е наменет токму за оние кои се најоддалечени и најпрезирани.
  2. Поважна е Милоста: Тој ја истакнал разликата помеѓу слепото држење до ритуалните правила (жртва) и суштината на Законот – милосрдност кон човекот.

​Овој настан бил јавен печат на Матеевиот нов живот и Неговата вклученост во кругот на Дванаесетте апостоли.


3. Апостолска Дејност и Евангелието

​Откако станал ученик, Матеј влегол во кругот на Дванаесетте апостоли и се посветил на проповедањето и запишувањето на Христовото учење. Неговото минато како цариник, парадоксално, му дало уникатни вештини за оваа улога.

​А. Матеј Како Евангелист

​Свети Матеј е традиционалниот автор на Евангелието по Матеј, првата книга во Новиот Завет.

  • Вештини за Пишување: Како цариник, тој бил писмен, вешт со броеви и записи, што му овозможило прецизно да ги запише говорите и настаните од животот на Исус.
  • Јазик и Целна Публика: Се верува дека Матеј прво го напишал Евангелието на арамејски или хебрејски јазик (јазикот на Евреите во Палестина), а потоа тоа било преведено на грчки. Неговата публика била првенствено составена од Евреи.


​Матеј ја имал јасната цел да докаже дека Исус е долгоочекуваниот Месија (Христос). Затоа, неговото Евангелие е:

  1. Нагласување на Пророштвата: Тој постојано цитира од Стариот Завет со фразата: „...за да се исполни реченото преку пророкот...“ (на пр., Матеј 1:22, 2:15, 2:17).
  2. Родословието (Матеј 1:1-17): Започнува со родословие кое го поврзува Исус директно со Авраам и царот Давид, што е клучно за докажување на Неговото месијанско право.
  3. Учителот: Матеј организирал голем дел од Христовото учење во пет големи говори (како петте книги на Мојсеј – Петокнижието), нагласувајќи го Исус како нов законодавец. Најпозната од овие е Беседата на Гората (глави 5, 6 и 7).
  4. Царството Небесно: Матеј најчесто го користи изразот „Царството Небесно“ наместо „Царството Божјо“ (од почит кон Божјото Име), нагласувајќи дека ова царство е духовна реалност што започнува со Исус.

​Б. Мисионерска Проповед

​По настаните на Педесетница (слегувањето на Светиот Дух), апостолите се разделиле.

  • Почетна Работа: Матеј прво проповедал меѓу еврејскиот народ во Јудеја и околните области.
  • Пат кон Исток: Според црковната традиција, тој потоа тргнал кон исток, проповедајќи во:
    • Сирија
    • Партија (регион што ги опфаќал делови од денешен Иран)
    • Мидија (дел од денешен Иран и Ирак)
    • Етиопија (понекогаш наречена Хирканија).

​Во овие далечни земји тој основал црковни заедници, лекувал болни и ги преобратил многубошците кон христијанството.



4. Мачеништво и Наследство

​А. Мачеништво во Етиопија

​Мисионерската работа на Матеј во далечната Етиопија (Хирканија) била полна со предизвици, но и со голем успех, што на крајот довело до неговата насилна смрт.

  • Преобраќање на Владетелот: Според црковната традиција, Матеј успеал да ја преобрати Ефигенија, ќерката на локалниот владетел (или кнез). Преку чуда и проповедање, тој го довел и самиот владетел до верата, кој дури и изградил црква.
  • Судирот со Наследникот: По смртта на тој владетел, власта ја презел неговиот син, Хертак (или Фуфлиус), кој сѐ уште бил паганин. Хертак се заљубил во неговата братучетка, Ефигенија, која веќе се посветила на Бога.
  • Смртна Казна: Кога Матеј ја одбил наредбата на Хертак да ја убеди Ефигенија да се омажи за него, принцот наредил Матеј да биде фатен. Според повеќето преданија, Матеј бил прободен со копје (или меч) додека ја служел Божествената Литургија пред олтарот. Така, тој станал маченик за својата вера.

​Б. Наследство и Почитување

​Иако неговиот живот завршил насилно, неговото наследство живее низ вековите.

  • Симбол (Иконографија): Во христијанската уметност, Матеј е симболизиран со Ангел или Човек со крилја. Ова е така бидејќи неговото Евангелие започнува со човечкото потекло на Исус (Неговото родовслово), нагласувајќи ја Христовата човечка природа.
  • Мошти: Се верува дека неговите мошти биле пренесени во западна Европа. Денес, се почитуваат во Катедралата во Салерно, Италија, каде што се наоѓаат во криптата.
  • Покровител: Поради неговата претходна работа како цариник, Свети Матеј е прогласен за заштитник на:
    • Банкарите и сметководителите
    • Даночниците
    • Берзанските посредници и сите кои работат со пари и финансии.



Comments

Прочитај повеќе

Скриениот код на Балканот (де-романизација на Балканот)

  Зошто ДНК тестовите ве лажат за Александар Велики? ​ Сигурно барем еднаш, додека сте скролале низ социјалните мрежи, ви излегла реклама за некоја од оние модерни компании за ДНК тестирање. Ветувањето е примамливо: „Испратете ни примерок од вашата плунка, платете 100 евра и дознајте дали во вашите вени тече крвта на Александар Велики или Филип Втори!“ ​Звучи фантастично, нели? Готови сте да ги извадите парите, убедени дека науката конечно ја решила најголемата балканска мистерија. ​Но, пред да го направите тоа, имам една лоша и една фасцинантна вест за вас. Лошата вест е дека тие реклами безобразно ве лажат. Фасцинантната вест е дека вистинската наука всушност откри нешто многу поинтересно во кралските гробници. ​Ајде да ги тргнеме митовите настрана и да погледнеме што навистина вели генетиката до денес, во 2026 година. ​Проблемот со „пепелта“ на Филип Втори ​Кога археолозите го открија спектакуларниот кралски комплекс во Вергина (древната Ајга), светот занеме. Златни ларнак...

Никита од Драговитија

Никита (во латинските извори запишан како Papa Nicetas или Niquinta ) бил влијателен богомилски епископ (водач) од Константинопол , кој живеел во 12 век. ​Тој е една од клучните историски фигури кои ја докажуваат директната врска и силното влијание на балканското богомилство врз средновековните дуалистички движења во Западна Европа, поточно врз Катарите (познати и како Албигојци) во Франција и Италија. ​Мисијата во Италија и Франција (1160-тите години) ​Во тој период, катарското движење во Ломбардија (Италија) и Лангдок (јужна Франција) веќе било во голем подем, но локалните заедници имале внатрешни сомнежи и поделби околу нивното духовно наследство и линија на ракополагање ( ordo ). ​За да го реши ова, Никита отпатувал на Запад. Тој имал огромен авторитет бидејќи доаѓал директно од Истокот, кој за Катарите бил изворот на „чистата и вистинска христијанска вера“. ​ Носител на „радикалниот дуализам“ ​Пред доаѓањето на Никита, повеќето западни Катари практикувале умерен дуализам ...

Опсадата на Антиохија (1097–1098)

Опсадата на Антиохија била еден од најтешките и најсуровите моменти во Првата крстоносна војна. Таа се одвивала во две фази: ​ Крстоносците го опседнуваат градот: Од октомври 1097 до јуни 1098 година, крстоносците гладувале и страдале пред ѕидините на Антиохија. Градот конечно паднал во нивни раце благодарение на предавство одвнатре (ерменски стражар по име Фируз му отворил капија на Боемунд од Таранто). ​ Крстоносците стануваат опседнати: Само неколку дена по влегувањето во градот, пристигнала огромна муслиманска војска предводена од Кербога , атабегот на Мосул. Сега крстоносците биле тие кои биле заробени и опколени внатре во градот, без храна и со многу низок морал. ​Битката и „Чудото“ со Светото Копје ​Пресвртот се случил поради психолошки и религиозен поттик. Еден сиромашен монах, Петар Вартоломеј, тврдел дека имал визија во која Свети Андреј му открил каде е закопано Светото Копје (копјето со кое бил прободен Исус на крстот). ​По кратко копање во катедралата во Антиохиј...

​Како „Првиот ден“ стана „Последен ден“

  Константин Велики (Константин I), кој во 321 година од нашата ера го донел историскиот декрет со кој неделата ја прогласил за официјален ден за одмор во Римската Империја. ​Иако денес ова го гледаме како чисто христијански чин, вистината зад неговата одлука е фасцинантна мешавина од политичка прагматичност, верски синкретизам (мешање) и брилијантна стратегија за обединување на империјата. ​Еве како се случило тоа, што го поттикнало и какви биле реакциите. ​ Зошто токму недела и зошто тогаш? ​Константин бил врховен владетел на империја која била длабоко поделена. Христијанството брзо растело, но паганството сè уште било доминантна сила, особено меѓу војската и елитата. Константин морал да најде начин да ги задоволи двете страни без да предизвика граѓанска војна. ​ Кодот на „Непобедливото Сонце“ (Sol Invictus): Во декретот од 321 година, Константин всушност не ја нарекува неделата „ден Господов“, туку „Вредниот ден на Сонцето“ ( dies Solis ). Паганите во империјата го обож...

Моќта на навиките

Како мали промени го менуваат животот Моќта на секојдневните рутини Сите ние имаме навики. Некои се добри, некои се лоши, а повеќето од нив извршуваме автоматски, без никаква свесна мисла. Сепак, токму овие мали, повторливи дејства го обликуваат нашиот живот повеќе од сè друго. Дали некогаш сте се запрашале зошто некои луѓе постојано напредуваат, додека други остануваат заглавени на исто место? Одговорот често не лежи во големите, драматични одлуки, туку во ситните навики што ги практикуваат секој ден. Моќта на навиките е една од најпотценетите сили во човечкиот живот, а разбирањето како функционираат може да биде клучот кон трансформација која трае цел живот. Навиките се како невидливи нишки што го ткаат нашето секојдневие. Тие се основата врз која се гради секој успех, но и секој неуспех. Кога стануваме наутро и првото нешто што го правиме е да го провериме телефонот, тоа е навика. Кога одлучуваме да одиме на прошетка наместо да гледаме телевизија, тоа е исто така навика. Разликата п...