Духовно наспроти формално припаѓање

Откровение 2:8-11

[8] И на ангелот на Смирненската црква напиши му: така вели Првиот и Последниот, Кој беше мртов и еве оживе – [9] ги знам твоите дела, скрбта и сиромаштијата – но ти си богат – и хулењата на оние, кои за себеси велат дека се Јудејци, а не се, туку се сатанска збирштина. [10] Не бој се воопшто од она, што ќе има да претргаш. Ете, ѓаволот некои од вас ќе фрли в затвор, за да ве искуша, и ќе бидете нажалени десетина дни. Биди верен до самата смрт и ќе ти го дадам венецот на животот. [11] Кој има уво, нека чуе што им зборува Духот на црквите: кој победува, втората смрт нема да му нанесе штета.

Кога Исус (преку Јован) вели дека некои „велат дека се Јудејци, а не се“, Он не зборува за нивната етничка припадност во биолошка смисла, туку за нивниот духовен идентитет.

Во раното христијанство, терминот „Јудеец“ (Евреин) значел „Божји народ“. Смирна била град со силна еврејска заедница која во тоа време честопати била во конфликт со новите христијани.

Овие луѓе се гордееле со своето потекло и со тоа дека го почитуваат Законот на Мојсеј.

Реалноста: Според пораката во Откровението, тие го изгубиле правото на тоа име бидејќи му се спротивставиле на Месијата (Христос). Вистински „Јудеец“ во библиска, новозаветна смисла е оној кој е верен на Бога со срцето, а не само со името.

Павловото влијание

Оваа идеја силно кореспондира со она што апостол Павле го пишува во Посланието до Римјаните 2:28-29:

„Зашто не е Јудеец оној што е таков по надворешност... туку оној е Јудеец, кој е таков внатрешно, и обрежувањето е обрежување на срцето...“

Значи, стихот во Откровение сугерира дека тие луѓе се „Јудејци по тело“, но не и „Јудејци по дух“.

Зошто се наречени „сатанска збирштина“?

Зборот „збирштина“ (синагога) во овој контекст се користи за да се нагласи контрастот:

Наместо да бидат место каде се слави Бог, нивните собири и дејствија (клеветењето и прогонот на христијаните во Смирна) директно му служеле на „противникот“ (што е буквалното значење на зборот Сатана).

Тие ги предавале христијаните на римските власти, што водело до затвор и смрт (како што се споменува во стихот 10).

Фразата „за себеси велат дека се Јудејци, а не се“ означува луѓе кои тврдат дека се на страната на Бога и дека се Негов избран народ, но нивните дела (омразата и прогонот) покажуваат дека тие всушност работат против Божјата волја.

Кога го толкуваме овој стих есхатолошки (од гледна точка на иднината и крајот), значењето на „Јудејци се, а не се“ добива подлабока, универзална димензија:

Во контекст на иднината, оваа фраза означува религиозен систем или група која тврди дека го има единствениот легитимен однос со Бога, но во реалноста му служи на злото.

Тоа се луѓе кои ја користат „формата“ на побожност (традиција, свети списи, обреди), но го отфрлаат нејзиниот дух (љубов, вистина, Христос).

Во последното време, ова се однесува на секоја институција која го прогонува вистинското „тело Христово“ (верниците) во име на религиозна чистота или догма.

Присвојување на Божјите ветувања

Од аспект на Откровението, постои јасна разлика помеѓу верниот остаток и отпадничкиот систем.

Оние кои „велат дека се Јудејци“ се симбол на сите кои се повикуваат на „ексклузивно право“ врз Божјото царство врз основа на нивното име, потекло или политичка моќ, додека истовремено соработуваат со светските сили (ѕверот) за да ги угнетуваат другите.

Смирна е единствената црква (заедно со Филаделфија) на која Исус не и наоѓа маана. Нејзиното страдање е модел за идната „голема неволја“:

Прогонот нема да дојде само од „неверниците“, туку често од внатре, од луѓе кои себеси се сметаат за „Божји народ“.

Оваа фраза ги предупредува идните верници дека најголемото искушение ќе биде дискрецијата — да препознаат кој навистина е од Бога, а кој е само „сатанска збирштина“ маскирана во праведност.

Во последната битка опишана во Откровението, идентитетот не се одредува според етничката припадност (дали некој е Израелец или Македонец), туку според тоа чиј печат носи на челото:

Печатот на Живиот Бог (верните).
Белегот на Ѕверот (оние кои надворешно можеби изгледаат „религиозни“, но му се поклонуваат на системот на овој свет).

Стихот завршува со ветувањето дека „кој победува, втората смрт нема да му нанесе штета“. Тоа значи дека вистинскиот верник (вистинскиот „Јудеец“ по дух) може да претрпи физичка смрт во прогонот, но неговата вечност е осигурана.