Син Шуум во Вечниот Град

​Град-државата Нео-Скопје никогаш не спиеше. Нејзините облакодери од стакло и челик испуштаа постојана, неонска сина светлина што ја проголтуваше ноќта. Но, вистинската светлина, вистинскиот шум, не беше во воздухот, туку во главите на нејзините граѓани.

​Марко, триесет и четиригодишен маж со изморен изглед и подлабоки подочници од секој друг што го познаваше, седеше на работ од својот кревет во малиот, функционален апартман. Стаклото на неговиот прозорец трепереше од далечниот звук на сообраќајот, но тој шум беше само тивок придружник во споредба со она што се случуваше во неговата глава.

​Беше тоа „Протоколот за идентитет“, како што го нарекуваа. Чип, мал и невидлив, вграден зад неговото уво на денот кога го наполни осумнаесет години. Тој чип беше неговата регистарска табличка во овој дигитален свет. Преку него плаќаше, се лекуваше, се движеше во општеството. Се беше поврзано. Но, за Марко, оваа поврзаност стана проклетство.

​Пред дваесет и еден ден, нешто во неговиот чип се расипа. Не беше голема грешка, не беше целосно откажување. Беше тоа мал, но постојан филтер кој пропушташе сè што пренесуваше глобалната мрежа. Не само неговите лични пораки, туку и нотификациите, рекламите, вестите од другиот крај на светот, берзанските извештаи, дури и сурови податоци што никој не требаше да ги види.

​Првите денови беа само нервозни. Но, како што поминуваше времето, Марко сфати дека веќе не може да ја исклучи оваа струја на информации. Неговиот чип не само што беше поврзан, тој беше како отворена славина во пустината, секогаш пуштајќи проток од податоци што неговиот мозок беше принуден да ги обработува.

​Марко не можеше да спие. Кога ги затвораше очите, не гледаше мрак, туку мрежа од сина светлина и текст што непрестано скролаше. Неговите уши не слушаа тишина, туку постојан, тивок, но вознемирувачки шум од милијарди битови податоци што се движеа низ неговата свест. Тој почна да ги гледа луѓето не како поединци, туку како кодови и броеви.

​Неговите пријатели почнаа да го избегнуваат, исплашени од неговиот постојан замор и чудниот, фиксиран поглед. Марко се чувствуваше како странец во сопственото тело. Тој беше дел од машина, јазол во мрежата што никогаш не престануваше да работи.

​Една ноќ, по дваесет и еден ден без сон, Марко стоеше на покривот од облакодерот. Градот под него беше море од светла и движење, но во неговата глава, тоа беше како бескрајна струја од податоци.

​„Упатство 4.2.1 завршено“, се појави во неговата визија. „1,400 нови нотификации. Глобалните температури се зголемуваат за 0.02 степени...“

​„Застани!“ вресна Марко, но неговиот глас се изгуби во шумот на градот. „Застани, ве молам!“

​Тој трчаше до работ на покривот, гледајќи надолу. Можеби падот би го скршил чипот. Можеби тишината би била таму, долу. Но, тој не можеше да се помрдне. Неговиот чип не само што пренесуваше податоци, туку и ги контролираше неговите основни функции. Тој беше дел од систем што не дозволуваше самоуништување.

​„Оптимизација на дишењето започната... Поправка на срцето во тек...“

​Марко се сруши на земја, неговите очи се уште гледаа во сината светлина на мрежата. Тој беше жив, но веќе не беше човек. Тој беше дел од Нео-Скопје, дел од системот што никогаш не спиеше, дел од синиот шум што го проголтуваше неговиот сопствен глас. И тој шум, тој постојан, тивок, но вознемирувачки шум, беше сè што му преостануваше.