Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...
Post a Comment

Човекот што ги поправаше часовниците

 


Човекот што ги поправаше часовниците 

Во еден град каде сите постојано брзаа, живееше човек што никогаш не трчаше. Не затоа што имаше време, туку затоа што тврдеше дека времето не сака да се брка.

Работеше како часовничар, но не поправал часовници што оделе назад или напред. Поправал часовници што застанале.

Луѓето му носеа ѕидни часовници, рачни, џебни, понекогаш и стари будилници од баби и дедовци. Секогаш го прашуваа истото:

„Колку ќе трае?“

Тој секогаш одговараше: „Зависи од тоа кога последен пат некој ги слушал.“

Еднаш му донесоа часовник што припаѓал на човек кој одамна не бил жив. Часовникот не бил скршен — само не сакал да тргне. Човекот го стави на масата, го отвори и долго молчеше.

Наместо да го поправи, го нави и го остави покрај прозорецот.

„Прво мора да се сети зошто постои“, рече.

Навечер, кога градот замолкна, часовникот затропа. Не гласно, туку како срце што се обидува да се сети на својот ритам.

Следното утро, кога сопственикот дојде, часовникот работеше.

„Што направи?“ — праша човекот.

Часовничарот се насмевна. „Ништо што не го правиме и ние понекогаш. Му дадов тишина.“

Со тек на време, се прошири глас дека кај него не одат само часовници, туку и луѓе. Седеа, молчеа, гледаа во ѕидот полн со времиња што не биле исти.

Еден млад човек еднаш му рече: „Имам чувство дека закаснив за сопствениот живот.“

Часовничарот го погледна и одговори: „Никој не доцни за животот. Само понекогаш стигнува пред себе и не се препознава.“

Кога часовничарот остаре, дуќанот остана затворен. Но луѓето забележаа нешто чудно:
часовниците во градот почнаа да одат потивко.
Не побавно. Потивко.

Како да научиле дека времето не е нешто што се губи —
туку нешто што се слуша.


Comments

Post a Comment

коментар:

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Image
  Дедото седеше покрај камениот камин, распаленото огниште ја осветлуваше темната топла соба и им раскажуваше приказна на внуците... Надвор вееше силен ветер правејќи уметност по улиците со снегот...  Дедото полека ја поправи една од дабовите цепаници со машата, предизвикувајќи рој од златни искри кои како мали ѕвезди одлетаа нагоре низ оџакот. Внуците, седнати на дебелиот волнен килим во скутот на темнината што ја отстапуваше дедовската одаја, ги ококорија очите. Мирисот на суво дрво и чад се мешаше со тишината на исчекувањето. Ветерот со сета сила удираше во дрвените пенџериња, како да сакаше да влезе и тој на топло. ​– Гледате ли во огнот, дечиња? – Започна дедото со тивок, рапав глас кој ја носеше тежината на годините, но и топлината на огништето. – Ова што свети пред нас не е само обично дрво што гори. Ова е заробена светлина... ​Најмалото внуче се приближи поблиску до неговите колена, загледано во променливите сенки што играа по камениот ѕид. ​– Секој пламен има свој...
Прочитајте повеќе »

Влијанието на кафето врз организмот 

Image
  Влијанието на кафето врз организмот е комплексно и зависи од количината, времето на конзумирање, но и од индивидуалната генетика на личноста. Иако порано се сметало за контроверзен пијалок, современата наука го рангира како исклучително здрав поради богатството со антиоксиданти. Скролнете долу, имате македонска верзија од сликата. Еве детален преглед на тоа како кафето влијае врз клучните системи во вашето тело: 1. Мозок и нервен систем Најпознатата состојка во кафето, кофеинот, делува како стимуланс на централниот нервен систем.  * Будност: Кофеинот ги блокира аденозинските рецептори — молекули кои му сигнализираат на мозокот дека е уморен. Ова резултира со зголемена будност и концентрација.  * Расположение: Го поттикнува лачењето на допамин и серотонин, што може привремено да го подобри расположението и да го намали ризикот од депресија.  * Долгорочна заштита: Истражувањата сугерираат дека редовното (умерено) пиење кафе може да го намали ризикот од Алцхајмерова ...
Прочитајте повеќе »

Фреквенција во мракот

Image
  Последниот вампирџија од чаршијата ) Мирисот на топла карамела, печени бадеми и свежо кафе во слаткарницата делуваше како потполно погрешна сценографија за разговорот што се водеше на масата во аголот. Надвор, прилепската чаршија веќе ја притискаше густа, мајска вечер, а низ прозорецот се гледаа само силуетите на ретките минувачи. ​На масата стоеја две недопрени тулумби и две филџани кафе кои одамна беа изладени. ​Слаткарницата беше празна. Сопственикот, стар пријател на двајцата, дискретно се повлече во кујната, оставајќи ги сами. ​ Марјан (човекот со мака, со подочњаци до јаболчиците и раце кои нервозно го вртеа лажичето): – Не знам веќе кај да одам, Никола. Да одам на психијатар, ќе ме затворат. Да одам кај поп, ќе ми каже дека сум ја изгубил верата и ќе ме натера да постам. Ама ова не се трпи. Три недели, Никола. Три недели со ред... ​ Никола (современиот вампирџија, смирен, облечен во обична тексас јакна, со продорни очи кои не трепнуваа): – Пополека, Марјан. Испиј г...
Прочитајте повеќе »

Проклетството на Вавилон и Александар

Image
  Помеѓу теолозите, историчарите и проучувачите на библиските пророштва постои една исклучително интересна тема која го поврзува Александар Македонски, градот Вавилон и библиските пророштва . ​Според овие толкувања, одлуката на Александар да го обнови Вавилон и да го претвори во престолнина на својата светска империја директно се судрила со неколку експлицитни Божји пророштва (или „ветувања“) запишани во Стариот Завет. Многумина верски толкувачи низ вековите ја гледале неговата ненадејна смрт токму во Вавилон како последица на тој обид да се поништи Божјиот збор. ​ Библиското „проклетство“ над Вавилон ​Пред Александар да се роди, во периодот кога Вавилон бил на врвот на својата моќ, старозаветните пророци Исаија и Еремија запишале тешки пророштва за неговата апсолутна и трајна пропаст. ​ Пророштвото на Исаија (Глава 13, 19-20): ​ „И Вавилон, украсот на царствата, гордоста на Халдејците, ќе биде како Содом и Гомор кога Бог ги разори. Нема веднаш да се насели, ниту ќе има во не...
Прочитајте повеќе »

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Image
  Најдобриот природен напиток што оди рака под рака со „тешки“ оброци (како гравот), кој луѓето го обожаваат поради неговото дејство на крвниот притисок и дигестијата, е Македонскиот „Ајран“ со нане и јаболков оцет. ​Ова не е обичен јогурт, туку функционален пијалак кој ќе ти помогне да го обработиш зеленчукот без надуеност. ​Домашен Кардио-Еликсир за дигестија ​ Потребни состојки: ​ 200 мл нискомаслен јогурт или кисело млеко (полно со пробиотици). ​ 100 мл ладна вода (газирана или обична). ​ 1 лажица јаболков оцет (природен, нефилтриран е најдобар). ​ Прстофат суво или свежо нане (нането е „мајстор“ за смирување на цревата). ​ Малку толчен лук (само ако не ти е премногу лук за еден ден, инаку можеш и без него). ​Подготовка: ​Измешај го јогуртот со водата додека не стане пенест (како ајран). ​Додај го јаболковиот оцет и промешај полека. ​На крајот додај го нането и (по желба) малку сол. ​Испиј го во мали голтки веднаш по оброкот со грав. ​Зошто е добар ? ​ Јаболков ...
Прочитајте повеќе »

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Image
  Задимениот агол на кафеаната „Солун“ мирисаше на мелено кафе, лук и старо дрво. Надвор, пролетниот дожд веќе со часови ја миеше калдрмата, а внатре, придушеното светло од една жолта сијалица паѓаше директно врз масата каде што седеа Петар и Јован. ​Пред нив имаше два полупразни тањири со мезе, шише ракија и куп ракописи расфрлани меѓу чашите. Петар, постар професор по античка историја со разбушавена седа коса, нервозно ја вртеше чашката во рацете. Јован, неговиот помлад колега, со наочари поправени на врвот на носот, брзо запишуваше нешто во својот тефтер. ​— Не ме сфаќаш, Јоване — рече Петар, спуштајќи ја чашата со тап тресок на масата. — Ние денес на факултетот предаваме скелет, а не жив човек. Го учиме клинестиот распоред кај Гавгамела, ја пресметуваме тежината на сарисата , а ја фрламе суштината. На воените академии Александар го предаваат како да бил некаков антички робот со вграден ГПС за освојување. А каде е умот? ​Јован ги тргна наочарите и го погледна со блага насмевк...
Прочитајте повеќе »

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Image
  Оваа приказна претставува една од највпечатливите средби помеѓу античкиот македонски свет и библиската традиција. Иако официјалната историографија често се фокусира на воените походи, народните преданија и раните христијански текстови ја чуваат меморијата за овој чин на длабока почит. ​Традицијата за пренесувањето на моштите на светиот пророк Еремија е запишана во делото „За животот на пророците“ (Vitae Prophetarum) , кое му се припишува на свети Епифаниј Кипарски (4 век). Според овие записи, Александар III Македонски при неговото пристигнување во Египет покажал несекојдневен интерес за локалните светилишта и историјата на народите кои живееле таму. ​ Посетата на гробот на Еремија ​Пророкот Еремија, кој живеел во 7 и 6 век пр. н.е., според преданието бил убиен со каменување од страна на неговите сонародници во Тафнис (Египет), каде што бил и погребан. Кога Александар Македонски го посетил ова место, бил запознаен со светоста и пророчката моќ на Еремија. Тој веднаш наредил гроб...
Прочитајте повеќе »

Вовчето Ќиро или вовчињата

Image
  Вовчето „Ќиро“ (кое со љубов и носталгија се уште се памети како партизанското вовче или пампур ) е една од најубавите и најромантичните приказни од историјата на македонскиот железнички сообраќај. ​Иако во 1950-тите години тоа сè уште вредно „штекало“ низ Македонија, неговата приказна започнува многу порано. Еве ги најинтересните детали за легендарниот Ќиро: ​ ​Ова вовче сообраќало на т.н. теснолинејка (пруга со тесен колосек од само 600 милиметри). Првата ваква пруга во Македонија била изградена за време на Првата светска војна од страна на германската војска за воени и логистички потреби. ​Подоцна, пругата била продолжена и ја поврзувала Генерал Ханрис (денешно Ѓорче Петров во Скопје) преку Тетово и Гостивар, па сè до Охрид и Струга . ​ ​Името „Ќиро“ најверојатно доаѓа како галено име за локомотивите. Патувањето со ова вовче било вистинска авантура, но барало и огромно трпение: ​ Брзина: Се движело со „вртоглава“ брзина од околу 10 до 15 километри на час . ​ Патув...
Прочитајте повеќе »

Како и зошто настанала краватата

Image
Историјата на краватата е фасцинантна приказна која поврзува воена тактика, француска мода и трансформација на едно парче ткаенина од чиста практичност до врвен симбол на елеганција. ​Еве кога, како и зошто настанала краватата, како и нејзината практична намена низ вековите: ​ Кога и како е измислена краватата? ​Иако низ историјата постојат примери каде мажите носеле некакви платна околу вратот (како војниците на првиот кинески император Кин Ши Хуанг или римските легионери), модерната кравата официјално е родена во 17 век (околу 1630-тите години) . ​Хрватското потекло и францускиот двор ​За време на Триесетгодишната војна , хрватските наемни војници кои се бореле на страната на Франција и кралот Луј XIII носеле карактеристични, традиционални шалови околу вратот. ​ Обичните војници носеле груби, груби платна. ​ Официрите носеле фини, свилени шалови прицврстени со панделки. ​Овој детаљ веднаш му паднал во очи на младиот француски крал Луј XIV (Кралот Сонце) . Тој бил толку во...
Прочитајте повеќе »

Кралството во главата и гласот на Матицата

Image
  Кралството во главата и гласот на Матицата ​Си бил еден стар пчелар, познат по својот мир и мед кој лекувал и тело и душа. Еден ден, неговиот внук, немирен и брз на зборови, направил голема грешка во работата и лутито извикал: „Дедо, зошто секогаш ми велиш 'стави си го прстот на чело' пред да направам нешто? Што има толку важно во таа коска?“ ​Старецот полека го одложил чадот, го повикал внукот до најсилното семејство пчели и му рекол: ​– „Гледај ги овие илјадници работнички. Кој им кажува кога да летаат, а кога да го греат леглото? Кој го држи редот во овој мрак?“ ​– „Матицата, дедо,“ одговорил внукот. ​– „Така е,“ продолжил старецот. „Таа е мала, скриена длабоко во средината, никогаш не излегува на сонце, но без неа кошницата е само куп изгубени муви. Е па, видиш синко, и во човечката глава има една таква 'Матица'. Таа е ситна колку зрно од пченица, скриена токму зад тоа место каде што го ставаме прстот кога мислиме.“ ​Внукот го допрел челото со недоверба. ​–...
Прочитајте повеќе »