Човекот што ги поправаше часовниците
Во еден град каде сите постојано брзаа, живееше човек што никогаш не трчаше. Не затоа што имаше време, туку затоа што тврдеше дека времето не сака да се брка.
Работеше како часовничар, но не поправал часовници што оделе назад или напред. Поправал часовници што застанале.
Луѓето му носеа ѕидни часовници, рачни, џебни, понекогаш и стари будилници од баби и дедовци. Секогаш го прашуваа истото:
„Колку ќе трае?“
Тој секогаш одговараше: „Зависи од тоа кога последен пат некој ги слушал.“
Еднаш му донесоа часовник што припаѓал на човек кој одамна не бил жив. Часовникот не бил скршен — само не сакал да тргне. Човекот го стави на масата, го отвори и долго молчеше.
Наместо да го поправи, го нави и го остави покрај прозорецот.
„Прво мора да се сети зошто постои“, рече.
Навечер, кога градот замолкна, часовникот затропа. Не гласно, туку како срце што се обидува да се сети на својот ритам.
Следното утро, кога сопственикот дојде, часовникот работеше.
„Што направи?“ — праша човекот.
Часовничарот се насмевна. „Ништо што не го правиме и ние понекогаш. Му дадов тишина.“
Со тек на време, се прошири глас дека кај него не одат само часовници, туку и луѓе. Седеа, молчеа, гледаа во ѕидот полн со времиња што не биле исти.
Еден млад човек еднаш му рече: „Имам чувство дека закаснив за сопствениот живот.“
Часовничарот го погледна и одговори: „Никој не доцни за животот. Само понекогаш стигнува пред себе и не се препознава.“
Кога часовничарот остаре, дуќанот остана затворен. Но луѓето забележаа нешто чудно:
часовниците во градот почнаа да одат потивко.
Не побавно. Потивко.
Како да научиле дека времето не е нешто што се губи —
туку нешто што се слуша.
0 Коментари:
Post a Comment