Ноќта беше мирна, од оние глуви пролетни ноќи кога во селото се слуша само шушкањето на лисјата. Спасо веќе беше легнат, со умор во коските од цел ден работа на имотот, кога наеднаш од дворот се крена невообичаена врева. Силно лаење, а веднаш потоа – панично, преплашено крекање и мафтање со крилја од насоката на кокошарникот.
Срцето му зачука побрзо. Не чекаше ни секунда. Зграпчи една дрвена прачка што му стоеше до вратата, облече што стигна и истрча надвор по гаќи и папучи.
Кога ја отвори вратата од кокошарникот, пред очите му се појави хорор. Во тесниот, затворен простор летаа пердуви на сите страни. На подот веќе лежеа три-четири негови кокошки, со искршени вратови, во локви крв. Во аголот, со крвава муцуна и диви очи, стоеше огромно, туѓо куче. Беше влезено во таков предаторски занес што не ни застана кога Спасо влезе. Напротив, кога го виде човекот на тесниот излез, кучето се наежи, ги покажа забите и испушти длабоко, заканувачки ’ржење.
Немаше време за размислување, ниту простор за бегање. Во тие неколку квадрати, Спасо се најде очи во очи со разбеснето животно. Нагонот за самоодбрана и бесот поради уништениот труд што го хранеше неговото семејство се споија во едно. Кога кучето скокна кон него со отворена челуст, Спасо замавна во мрак и теснотија, борејќи се буквално за сопствената кожа. Сè заврши за неколку минути. Кучето падна, а Спасо остана да стои во тишината, тресејќи се од адреналин и шок, опкружен со угинатите кокошки.
Утрото, сè уште во неверување од тоа што му се случило, Спасо слушна сирена. Некој од соседите ја слушнал бучавата и пријавил. Полицијата дојде, направи записник и, следејќи ја сувата процедура на законот, го качи во возилото под сомнение за мачење и убивање животни. За нив, тоа беше уште еден протоколарен случај.
Но, вистинскиот апсурд почна неколку часа подоцна, кога на порталите се појави веста.
Некаде во некоја топла канцеларија, млад новинар кој никогаш во животот не видел кокошарник, ниту почувствувал страв за сопствениот живот, го напиша насловот:
„СКАНДАЛ: Монструм од прилепско крвнички претепа и уби куче, полицијата веднаш го уапси!“
Подолу во текстот, во две реченици беше спомнато дека „наводно имало некаква штета во дворот“, но главниот акцент беше ставен на „бруталноста“ на човекот. За неколку минути, коментарите под веста експлодираа од дежурните критичари на социјалните мрежи: „Затвор за монструмот!“, „Каков нечовек, како можел да повреди кутре!“, „Психопат, утре ќе нападне и луѓе!“
Никој од нив не го виде Спасо како седи во полициската станица со изгребани раце. Никој не ги виде расфрланите пердуви и крвта од кокошките кои му беа и храна и преживување. За јавноста, благодарение на три сензационалистички зборови, еден уплашен домаќин кој си го бранеше животот и имотот во сопствениот двор, преку ноќ стана државен непријател број еден.
Во главата на Спасо во моментов е вистински пекол од емоции, непроспиени ноќи и тежок, горчлив гнев. Додека седи во полициската станица – мислите му се вртат во круг и не му даваат мир.
Што всушност му поминува низ глава:
- Чувство на тотална неправда и немоќ: „Јас ли сум криминалецот тука? Па јас бев нападнатиот! Во мој имот влезе, моја стока давеше, мене ме нападна во тесно со забите... Јас ли треба да одам во затвор? Дали требаше да го оставам да ме изеде, па тогаш ќе бев жртва?“
- Огорченост од медиумите и „луѓето од асфалтот“: „Кои се овие што ме нарекуваат монструм на Фејсбук? Специјалци од тастатура. Не знаат како се вади леб од земја и стока, куче виделе само на поводник во парк и на слика... Да ги прашам јас дали ќе ги жалат кучињата ако им влезе како волк во дневна соба и им ги нападне децата? Лесно е да глумиш хуманист од фотелја, со полн фрижидер купен од маркет.“
- „Кокошките ми ги нема, тоа ми даваа јајца за јадење, некој денар плус за куќата... Сега ем штета во кокошарникот, ем утре ќе треба да плаќам адвокати, судови, казни... Од каде пари за тоа? Кој ќе ми ја надомести штетата за мојот уништен труд?“
- Иако соседите знаат каков домаќин е Спасо, самата помисла дека неговото име се влече по црни хроники и вести му ја јаде душата. Пред очи му излегуваат насловите и сликата како полицијата го качува во комбе како да е најголемиот разбојник во државата. Тој срам тешко се пере.
- „Каде беше државата и законите кога кучиња скитници и неодговорни сопственици ни шетаат низ селото и прават штети? За нив нема казни, нема полиција. А кога си го браниш своето – тогаш законот функционира со полна пареа против тебе.“
На крајот, кај Спасо останува само една голема, празна тишина и прашањето: „Во каков наопак свет доживеавме да живееме?“
Comments
Post a Comment
коментар: