Свети Ѓорѓи и ламјата
Си беше еднаш, пред многу години, еден голем и богат град кој се наоѓаше близу едно убаво, но длабоко езеро. Градот имал сè што ќе посака — злато, трговија и силни бедеми. Но, граѓаните немале мир.
Во езерото живеела страшна и крвожедна ламја. Секој ден таа излегувала од водата и барала плен. За да го спасат градот од нејзиниот гнев, луѓето морале секој ден да ѝ принесуваат по една жртва — најпрво овци и кози, а кога нив ги снемало, почнале со ждрепка да ги избираат своите сопствени деца.
Еден ден, суровата ждрепка паднала на единствената ќерка на локалниот владетел. Таа била преубава, добра и сакана од сите. Владетелот плачел и нудел сè што има за да ја спаси, но народот рекол:
„Твојот закон важеше за нашите деца, сега мора да важи и за твоето.“
Средбата на езерото
Немајќи каде, со бледнеење во срцето, ја испратиле принцезата покрај брегот на езерото. Таа седела таму, плачејќи и чекајќи го својот суров крај.
Тогаш, од далечината се појавил млад, убав коњаник на прекрасен бел коњ. Тоа бил свети Ѓорѓи, млад војник со силна вера во градите и сјајно копје во раката. Кога ја видел девојката како плаче, тој застанал и ја прашал:
„Зошто плачеш, моме убаво? Каква мака те натерала да стоиш сама на ова пусто место?“
Таа низ солзи му одговорила:
„Бегај сине, бегај брзо со твојот коњ! Тука живее страшна ламја која за неколку мигови ќе излезе за да ме проголта. Не сакам и ти да загинеш поради мене!“
Но, свети Ѓорѓи само се насмевнал со блага и храбра насмевка, па ѝ рекол:
„Не бој се, девојко. Мојата сила не е само во мојата рака, туку во вистината и правдата. Јас нема да те оставам.“
Битката со ламјата
Во тој момент, водата во езерото почнала да врие и да пени. Со страшен крик, од длабочините излегла огромната ламја, ширејќи смрдлив здив и оган од своите ноздри. Принцезата писнала од страв, но свети Ѓорѓи не трепнал.
Тој го прекрстил своето срце, го потерал белиот коњ напред и со силен глас извикнал:
„Во името на правдата и светлината, заштити го невиниот!“
Со невидена брзина и сила, свети Ѓорѓи се затрчал кон чудовиштето. Кога ламјата ја отворила својата огромна уста за да го проголта, тој со силно замавнување го забил своето копје директно во нејзиното грло. Чудовиштето паднало на земјата, испуштајќи го својот последен здив.
Спасот и поуката
Народот кој од бедемите на градот со страв набљудувал што се случува, почнал силно да се радува. Владетелот и граѓаните истрчале надвор, му паднале на колена на свети Ѓорѓи и му нуделе купишта злато и скапоцени камења.
Но, свети Ѓорѓи го одбил богатството и им рекол:
„Не ми требаат вашите пари и злато. Чувајте ги за сиромашните и немоќните. Наместо тоа, бидете праведни, помагајте си едни на други и никогаш не губете ја надежта, оти светлината секогаш го победува мракот.“
Откако го кажал тоа, тој го јавнал својот бел коњ и заминал, оставајќи зад себе вечен спомен за денот кога храброста и добрината ја победиле смртта.
Оттогаш, во нашиот народ свети Ѓорѓи се слави како симбол на пролетта, разбудувањето на природата и победата на животот над смртта (Ѓурѓовден).
Comments
Post a Comment
коментар: