Страницата 25

Image
  Канцеларијата на третиот кат во зградата на МАНУ мирисаше на стари книги, филтер-кафе и влага од Вардар, кој мрзливо течеше надвор под мајското сонце. На бирото на академик Бранко, расфрлани меѓу триста трудови за квантна физика, лежеа неколку испечатени страници со логото на ЦИА. ​До него, помладиот научен соработник Филип, со ракавите засукани до лакти, возбудено гестикулираше со пенкалото. На фотелјата наспроти нив, со очила спуштени на врвот на носот, седеше професорката Елена, која смирено пиеше чај од нане. ​„Ви кажувам, професорке, не е работата само за кликови на социјалните мрежи,“ речиси шепотеше Филип, како да се плашеше дека ѕидовите имаат уши. „Документот од 1983 е чиста математика. Мекдонел пишува за холографскиот универзум . Тоа значи дека ова што го допираме — ова биро, оваа шолја — е само 3Д проекција од информации запишани на некоја подалечна граница. Матрикс, пред Матрикс!“ ​Бранко се поднасмевна, го тргна погледот од компјутерот и ја почеша побелената брада...

Малата Лина скитник: Од страв до љубов – Приказна за една втора шанса

 




Малата Лина скитник: Од страв до љубов – Приказна за една втора шанса

Во срцето на нашето маало, каде што асфалтот е испукан и старите дрвени огради ја кријат историјата на многу семејства, живееше едно мало битие. Тоа беше малата Лина, улична кучка која се чинеше дека носи цел свет на своите слаби рамења.

​Секој кој ја видел, не би помислил многу за неа. Едноставна, бледо-жолта улична кучка, со исплашени очи и крзно кое одамна го немаше изгубено својот сјај. Но, под тоа крзно се криеше срце толку големо, колку што светот околу неа беше суров.

​Сликата која ја гледате – Лина, со страв во очите, стегната покрај старата ограда – е слика која секогаш ме прогонува. Таа беше слика на несигурноста, на страв од секој движење, на постојаната борба за преживување. Лина беше скитник, а светот за неа беше место полно со опасности и непознати лица.

​Но, еден ден, нешто се промени. Еден ден, едно мало девојче, со срце полно со љубов, ја забележа Лина. Таа не ја видела како улична кучка, туку како изгубена душа која имала потреба од дом.

​Со многу трпение, љубов и малку храна, девојчето почна да ја освојува довербата на Лина. Полека, но сигурно, страв во нејзините очи почна да се претвора во љубов. Лина почна да се чувствува безбедно, сакано и ценето.

​Денес, Лина веќе не е скитник. Таа има топол дом, семејство кое ја сака и цел свет пред неа. Нејзиното крзно сега сјае од среќа, а нејзините очи се исполнети со радост и љубов.

​Приказната за Лина е приказна за тоа како дури и најмалото битие може да направи голема промена во светот, ако му се даде шанса. Тоа е приказна за тоа како љубовта и емпатијата можат да го трансформираат светот и да го направат подобар.

​Затоа, следниот пат кога ќе видите улична кучка, не ја гледајте само како скитник. Видете ја како битие со срце и душа, битие кое има потреба од дом и љубов. Дајте им шанса, и можеби, токму вие ќе бидете оние кои ќе го променат нивниот свет засекогаш.



Comments

Popular posts from this blog

Заробена светлина: Разговор покрај огништето

Влијанието на кафето врз организмот 

Фреквенција во мракот

Проклетството на Вавилон и Александар

​Ова не е обичен јогурт, ова е Македонскиот „Ајран“

Космополитизам пред самиот збор воопшто да биде измислен

Александар III Македонски и моштите на св. Еремија

Вовчето Ќиро или вовчињата

Како и зошто настанала краватата

Кралството во главата и гласот на Матицата