Патеката на една искра
Пред зори, кога маглата почна да се разредува, конзулот сè уште стоеше покрај прозорецот. Од дворот се слушна тивко отворање на портата. Учителот заминуваше без да се сврти. Во Битола, веста никогаш…
Пред зори, кога маглата почна да се разредува, конзулот сè уште стоеше покрај прозорецот. Од дворот се слушна тивко отворање на портата. Учителот заминуваше без да се сврти. Во Битола, веста никогаш…
Талкачот > „Кога оној кој ја знае скриената вистина ќе слушне дека некој ја изговорил, тоа е знак дека и тој е дел од оние што ја знаат вистината. А кога вистината е споделена од двајца кои не с…
Снегот тивко се спушташе врз покривите на Пелагонија. Селаните ги собираа последните дрва пред мракот, кога од далечината се слушна тропот на коњи. Од белата магла излезе кочија со позлатени рабови, …
Талкачот Улиците беа истите – тесни, влажни и полни со шепот на народот. Но таа ноќ нешто беше поинаку. На кровот од највисоката куќа стоеше Човекот Талкач, и погледот му беше поостар од …
Ноќта се спушташе врз градот, и дождот како да го мијеше калдрмот од сите тајни што ги кријат улиците. Во тесните сокаци, таму каде светилките не допираат, се движеше тој – Човекот Талкач. Никој…
Ноќта во градот беше немирна. Тесните улички беа осветлени од светлина која не доаѓаше од месечината – туку од оган. Во срцето на градот, голема куќа се гушеше во пламен. Тоа беше домот на градонач…